Kurdistan Ji Partî û Serokan Mezintir e

Nivîskar: Amîr Ebû Hedîd

Ey Kurd, berî ku ji birayê xwe bipirsî: “Tu endamê kîjan partiyê yî?”, yek pirs ji wî bike:

Ma em ne zarokên yek gelî ne?

Gelê Kurd di dîroka xwe de bedelên pir giran daye; bi xwîn, bi ax, bi koçberî û bi siberoja xwe. Lê yek ji mezintirîn pirsgirêkên me ne tenê hêza dijminên me bû; parçebûn û nakokiyên di navbera me Kurdan de jî bûn.

Divê em rastiyekê baş fêm bikin:

Partî ji bo xizmeta gel hatine avakirin; gel ne ji bo xizmeta partiyan e.

Serok, çiqas navdar be, çiqas dîrok û giraniya wî hebe jî, ji Kurdistanê mezintir nîne.

Serok ne welat e.

Partî ne gel e.

Em, gel, in ku siyasetmedar bilind dikin û desthilat û meşrûiyeta wan didin wan. Em dikarin bi rêyên demokratîk wan hilbijêrin, piştgiriyê bidin wan û baweriya xwe bidin wan; û heke ew di xizmeta gel de têk biçin, mafê me ye ku em baweriya xwe ji wan bistînin.

Ji ber vê yekê, navê serokan neke sedema dijminatiya di navbera zarokên yek malê de.

Ez dikarim Barzanîparêz bim, tu dikarî Talebanîparêz bî, yekî din dikare piştgirê Ocalan be, û yê din dikare hemûyan rexne bike an jî serbixwe be.

Em dikarin li ser çep û rastê, li ser pergala dewletê, li ser aborî, siyaset û hevpeymaniyan cuda bifikirin.

Lê divê em li ser yek tiştî qet cuda nebin: xwîn, rûmet û mafên gelê Kurd ji berjewendiyên hemû partiyan bilindtir in.

Hebûna gelek partiyên me ne kêmasî ye. Pirrengiya siyasî di her civaka azad de tiştekî asayî ye.

Felaket wê demê dest pê dike ku partî bibe nasnameyek li şûna welat; ku serok ji gel girîngtir bibe; û ku Kurd, birayê xwe ji ber alaya siyasî ya cuda wek dijmin bibîne.

Ey gelê Kurdistanê li Rojava, Başûr, Bakur û Rojhilat, û ey Kurdên li welatên xerîb û li her deverê:

Sînorên ku me ji hev veqetandine, divê hestê me yê hevpar û çarenûsa me ya hevpar ji holê ranekin.

Dîrokê gelek caran nîşan daye ku parçebûna Kurdan bedelên pir giran bi xwe re aniye.

Ji ber vê yekê, yekîtiya ku em pêdivî pê hene, ne tenê slogana ku em di şahî û civînan de bêjin e.

Yekîtî projeyeke siyasî, civakî, çandî û neteweyî ye.

Yekîtî nayê wê wateyê ku hemû Kurd bibin endamê yek partiyê.

Yekîtî nayê wê wateyê ku em li hember gendeliyê bêdeng bimînin.

Yekîtî nayê wê wateyê ku em serokekî pîroz bikin.

Yekîtî nayê wê wateyê ku em dev ji fikrên xwe berdin.

Yekîtiya rastîn ew e ku em li ser bingehên ku divê tu nakokiya partî wan hilneweşîne, li hev bikin: mafên gelê Kurd, rûmeta wî, zimanê wî, çanda wî, ewlehiya wî, axa wî û mafê wî yê temsîla siyasî ya azad.

Piştî vê yekê bila siyasetmedar çiqas dixwazin cuda bifikirin.

Bila em di hilbijartinan de pêşbaziyê bikin.

Bila em binivîsin û rexne bikin.

Bila em berpirsan hesabdar bikin.

Bila hikûmet û parlament û serok biguherin.

Ev e siyaset.

Lê dema ku mijar dibe maf û siberoja gelê Kurd, divê em bîr bînin ku:

Em pêşî Kurd in; partî tenê amûreke siyasî ye, ne welat e.

Ey Kurde bi rûmet:

Ji ber ku partiya birayê te ne partiya te ye, ji wî nefret neke.

Ji bo siyasetmedarekî ku dibe ku navê te jî nizane, hevalê xwe winda neke.

Wêneyê serokekî ji xwîna birayê xwe girîngtir neke.

Û nehêle kesek te bawer bike ku nîvê gelê te dijminê te ye, tenê ji ber ku di siyasetê de bi wî re ne li hev e.

Kurdistan ji bo hemûyan cih heye.

Ji bo Barzanîparêz heye.

Ji bo Talebanîparêz heye.

Ji bo Ocalanparêz heye.

Ji bo serbixwe jî heye.

Ji bo dîndar û sekuler, çepgir û rastgir, û ji bo kesên ku li ser siberoja Kurdistanê nêrînên cuda hene jî cih heye.

Bi şertê ku di dawiyê de îradeya gel, mafên mirovan û rêya demokratîk bingeh bin.

Heke rojekê Kurd bigihîjin mafê xwe yê diyarkirina çarenûsa xwe, ew serkeftin dê ne karê yek zilamî, yek malbatê an yek partiyê be.

Ew dê serkeftina gelekî be ku dizane hêza wî di yekîtiya wî de ye.

Û heke roja ku gelê Kurd bikare bi azadî siberoja xwe diyar bike were, wê demê bila mezintirîn nakokiya siyasî û demokratîk di dîroka Kurdistanê de dest pê bike!

Sed partî ava bikin.

Di parlamentoyê de li hev nekin.

Hikûmetan biguherînin.

Serokan hesabdar bikin.

Rexneya hev bikin.

Li ser her kursiyê hilbijartinê pêşbaziyê bikin.

Lê hemû van tiştan di bin banê welatekî de bikin ku mafên gelê wî parastî ne û îradeya wî azad e.

Çimkî:

Serok diçin.

Partî diguherin.

Hikûmet dikevin û yên din tên.

Lê gel dimîne.

Ax dimîne.

Ziman dimîne.

Bîranîn dimîne.

Û Kurdistan dimîne.

Ji ber vê yekê ez bang li her Kurdî dikim, li her derê ku be:

Destê xwe ber bi birayê xwe ve dirêj bike, berî ku ber bi partiya xwe ve dirêj bikî.

Berjewendiya gelê xwe ji berjewendiya serok bilindtir bihesibîne.

Şerê Kurd bi Kurd re red bike.

Rêzê ji cudahiya ramanan re bigire.

Û di meseleên çarenûsî de yekîtiya helwestê bixwaze.

Çimkî em in ku siyasetmedar li ser kursiyê rûdinînin, û em in ku dikarin bi îradeya xwe ya azad wan ji kursiyê rakin.

Ji siyasetmedaran pût çênekin; saziyan ava bikin.

Dijminatiyê ji zarokên xwe re mîras nehêlin; welatekî ji wan re mîras bihêlin.

Nehêlin partî ji Kurdistanê mezintir bibe; Kurdistan ji hemûyan mezintir bikin.

Di yekîtiyê de hêz heye.

Di parçebûnê de lawazî heye.

Û bila slogana me ev be:

Ez berî partiya xwe Kurd im,

û Kurdistan ji her serokî mezintir e.

Amîr Ebû Hedîd
Lêkolînerê dîrok û ramanê, dîroknas û nivîskar